Dzień Szabli 2018 – premiera biografii Keveya

Powrót na stronę główną – Dzień Szabli 2018 >>>

Pierwsza biografia majora Jánosa Keveya, wybitnego fechmistrza zasłużonego dla rozwoju polskiej szermierki XX wieku. Węgierski oficer, szermierz, fechmistrz wojskowej szkoły majora László Borsodyego, geniusza szermierki szablą. Wielki przyjaciel Polaków, wychowawca Jerzego Pawłowskiego, szablisty wszech czasów. Ojciec polskich „cudownych dzieci”, które weszły na szczyty światowej szermierki połowy XX wieku.

Historia polskiej szermierki XX wieku to przede wszystkim relacje z absolutnym hegemonem szermierczym tamtego okresu – Węgrami. Pierwszym pełnoetatowym fechmistrzem Polskiego Związku Szermierczego był nie kto inny jak właśnie Węgier, Bela Szombatheyi. To on, ze znaczną pomocą innego węgierskiego fechmistrza, László Borsodyego, wyprowadził polską szablę z niebytu na szerokie wody światowej szermierki. Książka ta zawiera pierwszą biografię Szombatheyia, której do dziś próżno szukać nie tylko w sieci, ale również w publikacjach specjalistycznych.

Kolejnym fechmistrzem, który rozpędził polską szermierkę przed II wojną światową był nie kto inny, jak właśnie János Kevey, sprowadzony do Polski dzięki staraniom majora Kazimierza Laskowskiego, prywatnego ucznia Borsodyego.

Ścisłe związki polskich szermierzy, którzy w większości składali się z kadry oficerskiej z węgierskim środowiskiem szermierzy wojskowych określiły kierunki rozwoju polskiej szermierki. Wieloletnia współpraca zaowocowała wykształceniem takich znakomitości jak Kazimierz Laskowski, Leszek Lubicz-Nycz czy Władysław Segda.

Te nigdy wcześniej nie opisane polsko-węgierskie związki szermiercze stanowią długi, ale potrzebny wstęp do biografii fechmistrza Keveya. Był on bowiem częścią tej elitarnej, wojskowej węgierskiej szkoły szermierki, której serce stanowił Instytut im. Miklósa Toldiego i sekcja szabli prowadzona przez nieformalnego przywódcę tej społeczności, László Borsodyego.

– Stare, węgierskie przysłowie głosi „Jesteś tym, gdzie się urodziłeś”. Szermiercze i fechmistrzowskie korzenie Keveya zdecydowały nie tylko o technikach jakie przekazywał swoim polskim uczniom, ale również na jego relacje z nimi – mówi Aleksandra Karp, autorka biografii – Nie mogło być przypadkiem to, że jego prywatne mieszkanie na terenie Instytutu w trakcie wojny stanowiło punkt przerzutowy polskich oficerów. To, że swoich młodych, polskich wychowanków w komunistycznej już Polsce traktował jak własne dzieci, i poświęcał im tyle uwagi, czasu i miłości, ile poświęca się własnej krwi. Przypadkiem w końcu nie mogło być to, że jak każdy z uczniów Borsodyego, do końca swoich dni trzymał szablę w ręce, pod koniec swoich dni nauczając w małych szkółkach za symboliczne pieniądze lub za darmo. Wszystko to to szkoła Borsodyego – dodaje.

Wydawcą książki jest Stowarzyszenie Węgiersko-Polska Szkoła Szermierki Szablą.

Partnerzy publikacji: Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Ambasada Węgier w Warszawie, Muzeum Wojska w Budapeszcie, Muzeum Tatrzańskie, Magyar Szablyavívó Iskola, Muzeum Sportu i Turystyki.